Czy możemy bezwzględnie ufać tym, których kochamy? – recenzja książki „Pomoc domowa. Z ukrycia”
6 min przeczytania
fot. Karolina Pąk
Millie Calloway jest mężatką. Ma dwójkę pięknych dzieci i właśnie kupiła z mężem wymarzony dom. Tyle potrzebowała do szczęścia. Niestety, jej sąsiedzi raczej nie są niesamowici. Wydają się dziwni, jakby mieli jakieś niecne zamiary. Ale może Millie tak się tylko wydaje? W końcu ani jedna wścibska sąsiadka, ani druga, widocznie flirtująca z jej mężem, nie mogą mieć czegoś za uszami. Prawda?
Pomoc domowa. Z ukrycia to już trzeci, ostatni tom przygód Millie Calloway. Freida McFadden kończy historię pomocy domowej, która skradła serca wielu czytelników. Książka została wydana w 2024 roku, natomiast w Polsce ukazała się rok później.
Link do mojej recenzji pierwszego tomu znajdziecie tutaj, a do drugiego – tutaj.
Fabuła
Millie wraz z mężem Enzo oraz dwójką dzieci – 11-letnią Adą i 9-letnim Nico –wprowadzają się do nowego domu. Główna bohaterka właśnie spełniła swoje marzenie. Co prawda kupili budynek taniej niż zakładali, ale i tak musieli wziąć spory kredyt. Niestety nie mogą pozwolić sobie na większe wydatki. Obie wypłaty – pomocnicy socjalnej oraz ogrodnika – nie zapewniają bajecznie ogromnej sumy. Dom wydawałby się idealny, gdyby nie okolica. W sąsiedztwie mieszka wścibska sąsiadka, która ma obsesję na punkcie bezpieczeństwa swojego syna oraz pani Lowell ze swoim mężem. Tej drugiej najwidoczniej nie przeszkadza, że jest mężatką, gdyż zaczyna perfidnie flirtować z Enzo. Millie się to nie podoba, ale przecież ufa swojemu partnerowi i wie, że nigdy by jej nie zdradził. Tylko czy jego nocne wychodzenie z domu jest takie niewinne?
Ile można powtarzać?
Przysięgam, nie zliczę, ile razy przez pierwszą połowę książki Millie powtarzała, jaki ma cudowny dom. Chociaż wiecie co? To nawet nie było problemem. Myślałam, że wydłubię sobie oczy, kiedy już po raz enty czytałam jak bardzo Ada i Nico są wyglądem podobni do Enzo. Albo jaka to Ada jest nieśmiała i trzyma stres całego świata na swoich barkach, a jaki Nico jest towarzyski. Rozumiem, na początku znaczyć takie rzeczy, żeby czytelnik mógł wyobrazić sobie, jakimi osobami są te dzieci, ale nie aż tyle razy. Przez taką głupotę ciężko mi było przebrnąć przez jakieś sto stron, jak nie więcej. Zastanawiam się, czy autorka pamiętała co pisała kilka stron wcześniej, zanim zabierała się za kolejne rozdziały.
Najpierw za wolno, potem za szybko
Kwestia powtarzania niektórych rzeczy nie jest moim jedynym problemem. Mam wrażenie, że przez ponad połowę książki nie działo się nic niezwykłego. No dobra, czytaliśmy o frustracji Millie związanej z flirtowaniem sąsiadki, czy dziwnych zachowaniach Enzo, ale to tyle. Biorąc pod uwagę, że poprzednie tomy polegały na walczeniu z przemocą, chyba nic dziwnego, że od tej części również tego oczekiwałam. Albo chociaż czegoś poważniejszego, a nie czytania o wątpliwościach Millie lub denerwujących sąsiadkach. Tak naprawdę przełomowy moment dzieje się dopiero za połową książki i wtedy akcja zaczyna się rozkręcać. Przynajmniej ja miałam takie odczucia. Natomiast kiedy już to COŚ się dzieje – akcja przybiera takiego tempa, że mamy plot twist za plot twistem. Jest to dość chaotyczne. Muszę przyznać, że kiedy miał miejsce największy zwrot akcji – zaczęłam śmiać się z jego absurdu. Oczywiście kiedy wszystko zostało wyjaśnione, stwierdziłam, że miał on sens, ale w pierwszej sekundzie wydaje się bardzo specyficzny.
Podsumowanie
Jak można zauważyć, niezbyt przychylnie oceniam ten tom. Zanim zasiadłam do pisania, przypomniałam sobie moją recenzję drugiej części. W podsumowaniu napisałam, że nie mogę doczekać się, kiedy sięgnę po kolejną. No cóż, niezbyt dobrze się to zestarzało. Uważam, że ten tom jest najgorszy z całej trylogii. Oprócz wyżej opisanych sytuacji, które mnie denerwowały, czasami autorka wrzucała niepotrzebnie długie opisy danych czynności. Dowiedziałam się, że kiedy Millie robiła pankejki na śniadanie, wlała na patelnię za dużo oleju i do każdego placka dodała osiem lub dziewięć kawałków czekolady. Przepraszam, ale co mnie to obchodzi? Naprawdę, ani ja, ani inny czytelnik nie potrzebuje aż tak szczegółowych informacji. Wydaje mi się, że odbierzemy książkę tak samo, nawet bez takiego opisu.
Mimo wszystko nie chcę nikogo całkowicie zniechęcać do czytania tej pozycji. Wydaje mi się, że po przeczytaniu poprzednich tomów dobrze jest znać koniec tej historii. Niezależnie od tego, czy go pokochamy, czy nas zdenerwuje. Tego musicie się już przekonać na własnej skórze.
Czy warto czytać Pomoc domową?
Nie zaprzeczę, że Freida McFadden stworzyła serię, która urzekła wielu czytelników na całym świecie. Tak samo nie ukryję, że poniekąd do tych osób należę. Co prawda trzeci tom nie był (według mnie) najlepszym zakończeniem tej trylogii. Niemniej jednak uważam, że warto przeczytać tą serię i poznać historię Millie Calloway.
Przy każdej lekturze czułam, jak szybko mija czas. Język autorki nie jest ciężki i mamy poczucie, że płyniemy przez książkę. Główne wątki mogą wciągnąć czytelnika tak samo, jak te poboczne. Millie jest dobrze napisaną postacią, a przez to, że każda część jest opowiadana z jej perspektywy – możemy wczuć się w dziejące się wydarzenia. Jesteśmy bezpośrednimi odbiorcami, a to zbliża nas do sytuacji, w których centrum znajduje się główna bohaterka.
Może nie powiedziałabym, że każda lektura była perfekcyjna, bo odczuwałam też irytację (jak można wywnioskować z powyższej recenzji). Mimo to, prawda jest taka, że Freida McFadden z sukcesem wciągnęła mnie w świat Millie. Tak więc podsumowując całą moją przygodę z tą serią: szczerze ją polecam, ponieważ sprawiła mi ogromną frajdę.
