Matka Natura kocha zwycięzców. Recenzja filmu „Digger”
4 min przeczytania
Grafika: Maxi Niechciał / Plakat: Warner Bros, użyto na podstawie prawa cytatu
Tom Cruise porzuca swoją odwieczną misję ratowania świata i tym razem postanawia zrobić coś zupełnie odwrotnego – doprowadzić go do zagłady. Digger w reżyserii Alejandro Gonzáleza Iñárritu to, mówiąc wprost, film dziwaczny. Aż trudno uwierzyć, że tak artystycznie brawurowy projekt otrzymał zielone światło od hollywoodzkiego giganta, jakim jest Warner Bros. Jedno jest pewne: czegoś takiego po Cruisie raczej się nie spodziewaliście.
Fatalne recenzje krytyków, nieudana kampania reklamowa i spektakularna klapa finansowa – film niemal tak szybko zniknął z kin, jak się w nich pojawił. A jednak ci, którzy mieli okazję go obejrzeć, wydają się zachwyceni. Skąd więc ta cała rozbieżność?
Światowa premiera filmu Digger odbyła się 22 września 2026 r.
To zaledwie wierzchołek góry lodowej
W centrum historii znajduje się Digger Rockwell (Tom Cruise) – bezczelny oraz obrzydliwie bogaty potentat naftowy. Jego lekkomyślność i brak odpowiedzialności doprowadzają do katastrofy: odrywa się ogromna góra lodowa, która w nieubłaganym tempie zbliża się w stronę Europy. Najbardziej wpływowi ludzie w Ameryce próbują powstrzymać nadciągającą tragedię. Fabuła jednak szybko zaskakuje niespodziewanym zwrotem akcji, który całkowicie zmienia sposób, w jaki odbieramy całą historię. Nie warto zdradzać więcej szczegółów, bo to właśnie element zaskoczenia może przesądzić o tym czy pokochacie ten film, czy wręcz przeciwnie.
Największą atrakcją Diggera jest bez wątpienia Tom Cruise. Po latach spędzonych głównie na planach filmów akcji pokazuje nam zupełnie inną stronę swoich aktorskich umiejętności. Jego bohater jest ekscentryczny i aż nazbyt przerysowany, a Cruise czuje się w tej roli jak ryba w wodzie. Na ekranie towarzyszy mu równie znakomita obsada, w której znaleźli się m.in. John Goodman, Riz Ahmed i Jesse Plemons oraz wiele innych znanych nazwisk.
Wizualna uczta
Film sam w sobie robi ogromne wrażenie. Szczególnie wyróżnia się scenografia, za którą odpowiada duet utytułowanych scenografów – Dennis Gassner i Richard Johnson. Co więcej, po początkowym zwrocie akcji nabiera ona zupełnie nowego znaczenia. Na uznanie zasługują również zdjęcia i udźwiękowienie. Część scen jest tak surrealistycznie hipnotyzująca, że trudno jest oderwać wzrok od ekranu. To zasługa nie tylko talentu twórców, ale przede wszystkim ich dbałości o najmniejsze szczegóły.
Problem pojawia się dopiero w sposobie prowadzenia narracji. Digger to czarna komedia, ale twórcom nie zawsze udało się odpowiednio wyważyć humor i powagę. Film jest również bardzo głośny – w dosłownym tego słowa znaczeniu (bohaterowie niemal bez przerwy na siebie krzyczą). Nie brakuje też przydługich monologów. Oczywiście niektóre z nich są znakomite, szczególnie te dotyczące różnicy między faktami a historią, którą opowiadamy innym ludziom. Jak stwierdził główny bohater: „Znają fakty. Historia dopiero czeka na opowiedzenie”. Natomiast inne sprawiają wrażenie niepotrzebnego tłumaczenia widzowi czegoś, co zdążył już dawno temu zrozumieć. Podobnie jest z pewnymi wątkami pobocznymi, które niewiele wnoszą do całości, ale potrafię zrozumieć, dlaczego część widzów uznaje je za interesujące.
„Digger’s gonna dig us out again”
Głównym tematem poruszanym w filmie są zmiany klimatyczne oraz odpowiedzialność (a raczej jej brak) osób znajdujących się u szczytu władzy. Jednakże najciekawsza refleksja dotyczy właśnie ludzkiej natury. Digger pokazuje, jak szybko jako społeczeństwo przyzwyczajamy się nawet do najbardziej tragicznych wydarzeń. Dramaty, które jeszcze chwilę temu wydawały się nierealne i oddalone od nas o milion lat świetlnych, z czasem stają się częścią naszej codzienności. Być może właśnie dlatego kampania reklamowa filmu była owiana taką tajemnicą – im mniej wiemy przed seansem, tym silniej oddziałuje na nas to, co odkrywamy w trakcie oglądania.
Digger to produkcja, którą chyba łatwiej szanować, niż naprawdę pokochać. Oferuje znakomite aktorstwo, imponującą realizację i jeden z odważniejszych pomysłów filmowych ostatnich lat, chociaż niestety twórcom nie udało się przekuć go w w pełni spójną całość. Film jest też niezwykle nihilistyczny – po seansie można odnieść wrażenie, że jego głównym przesłaniem jest: „Nie wiem, czy zrozumieliście, ale wszystko zmierza ku katastrofie… W każdym razie, życzymy miłego dnia!”. I po części tak właśnie jest, czyż nie?
Podsumowanie
Czy warto wybrać się do kina? Zdecydowanie, jeśli lubicie nietypowe produkcje, które nie boją się eksperymentować. Prawdopodobnie dlatego Digger nie jest filmem dla każdego, ale w czasach, gdy kino coraz częściej stawia na utarte schematy, sama odwaga twórców, by stworzyć coś tak niekonwencjonalnego, zasługuje na uznanie.
