Zaczęli dla siebie, a słuchacze znaleźli się sami. Rozmowa z Kają Morawiec i Mateuszem Giercem z Wave Orchestra, twórcami projektu Symphonic Beats
7 min przeczytania
fot. Piotr Hukalo
W sobotę 21 listopada o 20:00 w Starym Maneżu w Gdańsku Wave Orchestra i kolektyw TAS zagrają Symphonic Beats, koncert, na którym muzyka orkiestrowa spotyka klasyki muzyki elektronicznej i klubowej. O tym, jak powstaje taki projekt, opowiada Kaja Morawiec, która prowadzi orkiestrę i odpowiada za aranżacje, oraz z Mateusz Gierc, reżyser i opiekun technicznej strony projektu.
Jak to jest wybijać się jako muzycy, którzy tworzą coś, co nie podąża za trendami? Czy w ogóle określacie się jako ludzie, którzy tworzą w niszy?
Kaja Morawiec: Powiedziałabym, że chyba jest na odwrót. My jako muzycy klasyczni, pracujący w filharmoniach, stworzyliśmy ten pomysł właśnie jako połączenie klasycznego brzmienia i klubowego repertuaru. Wiąże się z tym współpraca z muzykami elektronicznymi z kolektywu TAS, całą techniką, która normalnie w filharmonii nie występuje. Ale czy określiłabym to niszą? Właśnie chyba nie. Fakt, próbujemy stworzyć coś nowego, przynajmniej na polskim rynku. Aczkolwiek nie jest to łatwe, patrząc na to jakie są realia.
Chodzi o realia koncertowania czy realia Internetu? W czym trudno się Wam odnaleźć?
Mateusz Gierc: To ogólnie nie jest łatwy projekt. Przez to, że ja nie jestem muzykiem – a już tym bardziej klasycznym – to ciężko mi się rozmawia z zespołem o rzeczach technicznych. I odwrotnie, im ciężko się rozmawia ze mną np. o nutach. Także uczymy się od siebie nawzajem. Najważniejsza jest współpraca, bo bez niej nie mamy szansy, żeby cokolwiek wyszło przez to jak różne światy reprezentujemy.
K.M.: Jeżeli chodzi o Internet, to mi osobiście nie jest łatwo. Nie umiem się do końca odnaleźć w social mediach. Myślałam, że z czasem będzie łatwiej, ale z drugiej strony, my się po prostu cieszymy z tego, że próbujemy i że działamy na tyle, na ile potrafimy.
A w jaki sposób na co dzień koordynujecie tak duży, 30-osobowy zespół? Jakie napotykacie trudności, czy łatwo się ze sobą dogadujecie?
K.M.: Koordynacja zespołu to najtrudniejszy aspekt naszej działalności. Muzycy mają dużo pracy, dodatkowo każdy w innych godzinach, miejscach i w różnych formułach. Kiedy uda mi się już zebrać dyspozycyjność muzyków, dogadujemy się z kolektywem TAS. Do tego dochodzi jeszcze strona techniczna, czyli Mateusz i wszystkie formalności, takie jak dostępność sali na próby, dostępność sprzętu.
A kto decyduje o tym, co będziecie grać?
K.M.: W dużej mierze ja koordynuję tę stronę muzyczną, opierając się na doświadczeniu Mateusza z muzyką klubową. Muzyka klubowa to zdecydowanie jego świat, a ja się cieszę, że mogę uczestniczyć w tej przygodzie. Stworzyć coś z egzotycznego dla mnie obszaru.
Myślę, że z powodzeniem łączymy te dwa światy. Jeden z naszych aranżerów, Łukasz Przyborowski, dodawał też od siebie różne rzeczy, bo nie chcemy przecież odtwarzać utworu jeden do jeden. Chcemy stworzyć coś nowego. Brzmienia instrumentów klasycznych to jedno, ale czasem dodajemy też harmonie do tego, co już jest, bo nie każda piosenka klubowa czy elektroniczna sprawdziłaby się, gdybyśmy ją grali tak jak ją słyszymy.
Co waszym zdaniem najbardziej łączy te dwa style muzyczne? Gdzie łapiecie tę nić porozumienia?
K.M: Tu zdecydowanie chodzi o energię. Zwłaszcza energię na scenie, kiedy mamy już końcowy produkt. Kiedy kolektyw TAS i muzycy występują, to naprawdę dają z siebie wszystko i przy tym dobrze się bawią.
M.G.: Chodzi też o to, że kolektyw TAS, czyli strona elektroniczna, nigdy by nie wyczuł, jak dany utwór mógłby zabrzmieć, zagrany przez orkiestrę, gdzie oryginalnie był stworzony tylko przez sprzęty elektroniczne. Tak samo orkiestra klasyczna, może nie wiedzieć jak by to zabrzmiało z syntezatorami i komputerami.
K.M.: Dostępność brzmień jest tak szeroka, że możliwości są nieograniczone. Wiadomo każdy ma swój instrument i do tego jest przyzwyczajony, a tutaj jest nieskończoność brzmień.
M.G.: To połączenie potem ożywa na scenie. Klasyczne koncerty są raczej statyczne, jeżeli mogę tak to ująć. U nas klasyczny muzyk, gdy wychodzi na scenę, ze statyką nie ma wiele wspólnego.
K.M.: Tym się też charakteryzujemy. Tworzymy bardziej widowisko muzyczne niż sam koncert.
Czy celujecie w konkretnego słuchacza? Zastanawiacie się dla kogo robicie muzykę, czy raczej robicie to z pasji i przede wszystkim dla siebie?
K.M.: Przekrój wiekowy naszych odbiorców to 30-50 lat. Bo też większość kawałków jakie gramy jest bardziej z ich okresu, chociaż też nie wszystkie.
M.G.: Punktem wyjściowym jest na pewno to, że my sami chcieliśmy zrobić taki projekt. Na samym początku nie myśleliśmy, kto jest odbiorcą, bo to nie był produkt kreowany pod sprzedaż. Ale jak już mamy tego odbiorcę, no to raczej właśnie tak jak Kaja mówi, są to roczniki lat 80. i 90. Staramy się robić klasyki elektroniczne, ale też mamy nowsze i mocniejsze brzmienia z późniejszych lat. Myślę, że każdy znajdzie coś dla siebie.
K.M.: Przychodzą nas posłuchać ludzie z różnych światów. Ci, co normalnie nie słuchają muzyki klubowej, czyli bardziej pasjonaci brzmienia orkiestrowego. Z drugiej strony przychodzą fani muzyki elektronicznej i nagle słyszą orkiestrę, więc tutaj te dwa światy też się łączą.
Otwieracie teraz nowy etap koncertem w Starym Maneżu. Lokalizacja została wybrana dokładnie do waszych potrzeb. Czego możemy się spodziewać?
K.M.: Przede wszystkim na naszych koncertach raczej się nie siedzi. Głównie dlatego, żeby publiczność przyłączyła się do nas we wzajemnym przekazywaniu energii. Będą wizualizacje, będą światła, to jest zawsze wspólny motyw naszych koncertów. Repertuar został zmodyfikowany, są dodane nowe kawałki albo stare w troszeczkę nowszej odsłonie.
M.G.: Za każdym razem wymyślamy niespodzianki dla widzów i dla nas samych też. Jeżeli ktoś był na pierwszym naszym koncercie, a potem przyszedł na drugi, to wie, że było inaczej, i gwarantujemy, że na trzecim będzie jeszcze inaczej.
K.M.: Zwłaszcza że same lokalizacje bardzo się od siebie różnią. Pierwszy koncert odbył się w Centrum św. Jana w Gdańsku, dawnym kościele, następny pod gołym niebem na Scenie Tarasy w Sopocie, a teraz Stary Maneż, który jest wspaniałą przestrzenią.
M.G.: Ja, patrząc z perspektywy kogoś, kto na co dzień żyje muzyką klubową, zwracam uwagę na to, jak ludzie reagują podczas koncertu na różne utwory. Staramy się zaskakiwać. Ja np. nie chciałbym usłyszeć drugi raz tego samego koncertu, tylko chciałbym posłuchać czegoś nowego, dlatego też to zmieniamy. No i dobrze się przy tym bawimy.
K.M.: Jest przy tym dużo nerwów, dużo pracy i dużo niewiadomych. Cały czas się rozwijamy, chcemy wprowadzać nowe pomysły, nawet technicznie, bo na tym się uczymy.
Czy macie jakieś konkretne wspomnienie słuchacza, który przyszedł do was po koncercie i powiedział coś co pamiętacie do dzisiaj?
K.M.: Jest wiele takich osób. Po koncertach zawsze jest niesamowita energia, która do nas wraca, mówię to z perspektywy osoby, która też jest na scenie. Widzę jak ludzie się bawią, a po koncertach zazwyczaj przychodzą i mówią tyle miłych słów. Czuję wtedy, że zdają sobie sprawę, że to nie jest taki prosty i oczywisty projekt.
M.G.: To zawsze jest duża nagroda dla nas, jak słyszymy, że komuś się podobało. Gdy po wszystkich, czasem ciężkich chwilach tworzenia projektu jesteśmy tak pozytywnie odbierani.
Ja z kolei nie stoję na scenie, więc widzę dokładnie jak się ludzie bawią, do czego się bawią i jaka jest energia. Zdarzyło się, nie raz, że na widowni byli też 70-latkowie i starsi, którzy bardzo prężnie ruszali się do naszych wykonań. Wiem, że właśnie te osoby mają już kupione bilety na koncert w Starym Maneżu, więc to nie był przypadek, że znaleźli się na naszym koncercie.
Symphonic Beats by Wave Orchestra x TAS – sobota, 21.11.2026, godz. 20:00, Stary Maneż, Gdańsk. Bilety: https://www.ebilet.pl/klasyka/koncert/symphonic-beats-by-wave-orchestra
