![](https://cdn.ug.edu.pl/wp-content/uploads/2021/01/137580913_470419431027421_3954382310814820206_n1-352x440.jpg)
fot. Instagram
Ostatnio zrozumiałam, że od zawsze szukałam wzoru, który mogłabym naśladować. Potrzebowałam wzoru, niedoścignionego ideału – osoby, dzięki której wiedziałabym dlaczego. Dzisiaj wiem. Potrzebowałam Magdy Mołek.
Był taki etap w moim życiu, że za wszelką cenę chciałam poznawać najdziksze zakątki globu, gdzie dominują siły natury. Oglądałam programy przyrodnicze, w których głos Krystyny Czubówny służył mi za przewodnika. Gdy nie było nikogo w pobliżu, wyłączałam dźwięk w telewizorze i sama stawałam się narratorem historii. Tych z Afryki. Tych z Azji. Tych z Antarktydy.
Potem chciałam być Grażyną Torbicką. Wybłagałam mamę, żeby kupiła mi elegancką marynarkę i spodnie w kant. Siadałam przy stole, rozkładałam kartki i zaczęłam rozprawiać o filmach, które ostatnio obejrzałam. Wyobraźcie sobie :ja w marynarce, w tych spodniach, w za dużych szpilkach siostry, opowiadająca o „Śnieżnych psach”, „Madagaskarze” czy „Magicznym drzewie”.
![](https://cdn.ug.edu.pl/wp-content/uploads/2021/01/132498345_2840342596198071_116947406813882233_n-440x440.jpg)
fot. Instagram
Pamiętam, jak pewnego jesiennego dnia nie wiedziałam, w co ręce włożyć, tyle było rzeczy do zrobienia. Chodziłam wtedy do gimnazjum. Więc nic nie stało na przeszkodzie (a może wszystko, zależy to od punktu widzenia), żebym odłożyła to na ostatnią chwilę. Aby się zrelaksować, zaczęłam surfować w Internecie. Tu jakaś wiadomość, tu jakiś zabawny post na Facebooku i wreszcie przypadkowe filmiki na Youtubie. Los, a raczej algorytm tej platformy, sprawił, że trafiłam na rozmowę Magdy Mołek z Agnieszką Chylińską w programie TVNu „W roli głównej”. I nie wiem, naprawdę nie potrafię tego wytłumaczyć, jak to się stało, że obejrzałam wtedy przynajmniej dwa sezony. Za jednym zamachem.
Magda Mołek pochodzi z Legnicy. Tam się wychowała, tam napisała maturę i tam rozpoczęła przygodę z dziennikarstwem. W 1995 roku zaliczyła swój debiut za mikrofonem w Radiu eL. Jesienią tego samego roku udała się na casting do Telewizji Regionalnej Województwa Legnickiego. Niczym Krystyna Loska przeczytała program telewizyjny, co dało jej przepustkę do świata szklanych ekranów. A potem Wrocław i Warszawa – „TeDe”, „5”, TVP Polonia, RTL7, Canal+, TV PULS, TVP1, TVN, TVN Style. A w międzyczasie festiwale w Sopocie i w Opolu. Przez lata budziła miliony Polaków w „śniadaniówce” – „Dzień dobry TVN”. I wreszcie w 2007 roku przyszła pora na „W roli głównej”, czyli program, który przyniósł jej największą popularność.
W 2020 roku po 16 latach współpracy zdecydowała się na odejście ze stacji TVN. W czasie kwarantanny narodowej, na przełomie kwietnia i maja, zaczęła publikować pierwsze filmiki na swoim youtubowym kanale. Magda Mołek, w swoim stylu, przeprowadza rozmowy z wieloma osobowościami kultury i nie tylko. Wywiady mają formę zdalną, odbywają się za pomocą internetowych łączy. Jednak nie umniejsza to ich jakości i profesjonalizmowi prowadzącej. W produkcji pomaga jej tylko Katarzyna Brzoza, z którą współpracowała jeszcze za czasów telewizyjnych.
![](https://cdn.ug.edu.pl/wp-content/uploads/2021/01/95955869_4374459252568037_6562093468826073249_n-440x440.jpg)
fot. Instagram
Osoba Magdy Mołek przewróciła mój świat do góry nogami. Okazało się, że chcę być taka jak ona. Być otwartą, pełną ciepła osobą, ale jednocześnie kompetentną i piekielnie ambitną. Dzięki niej zaczęłam myśleć o dziennikarstwie. Zauważyłam u siebie smykałkę do prowadzenia rozmów z różnymi osobami, z przeciwstawnych środowisk, w różnym wieku, o odmiennych poglądach. Od zawsze wiedziałam, że lubię przebywać wśród ludzi, ale wtedy dopiero zrozumiałam, jak wiele radości może dawać tenże kontakt. Bo Magda Mołek promienieje podczas każdej rozmowy – nie zawsze są one łatwe, ponieważ życie pisze różne scenariusze, jednak dziennikarka nie stwarza sztucznego dystansu, który nierzadko dzieli prowadzących z rozmówcami. Jest tak, jakby spotkało się w kawiarni z długo niewidzianym przyjacielem. Tematy się nie kończą, a kawa stygnie.
Rozmowy „W moim stylu” utwierdzają mnie w przekonaniu, że dziennikarz zawsze znajdzie drogę do odbiorcy. Jeśli nie telewizja, to Youtube. Kameralnie, bez wielkiego budżetu. Ale za to z sercem, ogromnym zapałem i ciekawością drugiego człowieka.